Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Γιατί τελικά κατέληξα να αγαπάω αυτή τη δουλειά

 Ίσως να είναι το πιο προσωπικό μου ποστ. Θα πάω μέσω όλης μου της σταδιοδρομίας και πώς κατέληξα σε αυτό το σημείο. Αν και το κατέληξα τη θεωρώ ατυχή λέξη, καθώς μπροστά μου βλέπω, ένα τεράστιο δρόμο να διαβώ! Απλά λοιπόν, πώς βρέθηκα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα και γιατί από απλή δουλειά, κατέληξε να είναι το "χόμπυ" μου, το πάθος μου, αυτό που ασχολούμαι και τις ελεύθερές μου ώρες.
 Από πολύ μικρός, πριν ακόμα καν πάω νήπιο, ήμουν μέσα στις καφετέριες, ντισκοτέκ (80's, πλησιάζω και τα 32...) κοκ. καθώς ο θείος μου ήταν και είναι επιχειρηματίας. Για την ακρίβεια και οι γονείς μου γνωρίστηκαν μέσα σε ένα από αυτά τα μαγαζιά του θείου. Η πρώτη μου ίσως ανάμνηση που έχω είναι που ήμουν στην αγκαλιά της μητέρας μου και ο νονός μου μέσα από το μπαρ να μου δίνει έναν από αυτούς τους θρυλικούς χρωματιστούς αναδευτήρες του 80' σε σχήμα γυναίκας... Όταν με ρωτούσαν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, δεν απαντούσα αστυνομικός, πυροσβέστης, λιμενικός. Έλεγα σαν τον θείο θέλω να γίνω. Κάπου στη πορεία το ξέχασα. Κάτι η περιοχή που μεγάλωσα, κάτι ο ανύπαρκτος επαγγελματικός προσανατολισμός στο σχολείο, κάτι κάποια άλλα θέματα και όταν ήρθε η ενηλικίωση και ο στρατός, στόχο είχα πια, αυτά τα σώματα ασφαλείας. Πήγα ειδικές δυνάμεις, ξαναπήγα σχολείο να αλλάξω το βαθμό μου με νυχτερινή δουλειά ταυτόχρονα. Τελικά τα κατάφερα αλλά η μοίρα μου έπαιξε περίεργο παιχνίδι και μέσω ενός φασιστικού κανόνα (απαγορεύονται τα τατουάζ) ενώ είχα γίνει δεκτός, με απέρριψαν. Κάποιος συνεργάτη μου είπε, ευτυχώς και καλύτερα και να τον ακούσω γιατί κάτι ξέρει και μου έκλεισε το μάτι. Μακάρι είπα μέσα μου.
 Παράλληλα με όλο αυτό, έπρεπε να πιάσω και δουλειά. Τι να κάνω, τι να κάνω; Εκεί που αισθανόμουν πιο άνετα. Σε γνώριμα μέρη. Ευτυχώς η πρώτη μου γνωριμία με παραγωγή, ήταν στο μαγαζί που μέχρι και σήμερα δεν έχω δει πιο πολύ όγκο δουλειάς. Κατευθείαν στα βαθειά! Αρχάριος στην αρχή, έβλεπα τους υπόλοιπους (από 2 εώς 4 μπουφετζήδες σε κάθε βάρδια!). Και να λέω συνεχώς στον εαυτό μου, τι παραπάνω έχουν αυτοί από μένα και τα καταφέρνουν; Γιατί η αλήθεια είναι ότι με έπιανε ένας πανικός με τον όγκο της δουλειάς και με τη πίεση να βγουν γρήγορα. Εκεί με έπιανε το εγωιστικό μου και συνέχεια έψαχνα τρόπους να βελτιώσω τους χρόνους μου. Να κάνω λιγότερες κινήσεις, να συνδιάζω παραγγελίες, να συντονίζομαι μεταξύ τους ευέλικτα και φυσικά να κινούμαι όσο πιο γρήγορα γίνεται. Όταν έπιανα βάρδια, το μυαλό μου αφοσιωνόταν 100% στις παραγγελίες και πώς θα τις βγάλω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Είχα φτάσει στο σημείο να αφήνω τις γαλατιέρες με τη σοκολάτα στη σχάρα της μηχανής με μέσα το ακροφύσιο ανοιχτό να φτιάχνει τη σοκολάτα, καθώς έφτιαχνα κάτι άλλο...! Μπακαλίστικο αλλά δείχνει το focus που είχα εκείνη την εποχή. Το αποτέλεσμα; Να γίνω ο πιο ακριβοπληρωμένος μπουφετζής όλης της αλυσίδας, μέσα σε ένα χρόνο. Ευτυχώς δε μου αρκούσε. Έλεγα ότι αποκλείεται να είναι αυτό το ταβάνι. Κάτι άλλο θα υπάρχει, πιο ψαγμένο, πιο καλό, κάτι να γίνω ακόμα καλύτερος (αυτή η τελειομανία και η εμμονή μου σε αυτή, σε σημείο ενοχλητικό). Έγιναν οι προτάσεις για μεροκάματα που η αλυσίδα δε μπορούσε να πληρώσει και άλλαξα και παραστάσεις. Μετά πρόσεξα ένα άλλο θέμα. Δυσκολευόμουν να προσαρμοστώ σε καινούργια πόστα. Ευτυχώς μετά από 3 μαγαζιά που άλλαξα (μεσολάβησε και ένα μαγαζί με στρατιωτική πειθαρχία που έμαθα να δουλεύω "αποστειρωμένα", να είναι δηλαδή το πόστο μου πάντα σε καθαρή κατάσταση, ασχέτως δουλειάς), με το που έμπαινα, ήταν σαν να δούλευα καιρό εκεί. Πάει και αυτό... Τι άλλο; Και φτάνω στη μέρα κλειδί!
 Πρωί, πριν καν φτιάξω τη πρώτη παραγγελία, ήρθε ο πωλητής της εταιρίας καφέ που προμηθευόμασταν. Μου ζητάει εσπρέσσο και φυσικά ήταν τραγικός! Μου λέει "βγάλε άλλον ένα". Μου δείχνει ότι είναι καλύτερος και μου λέει και το γιατί. Είδε ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον και με ρωτάει αν θέλω να μάθω κάτι παραπάνω στο καφέ. Έτσι μου κανόνισε το πρώτο μου σεμινάριο με εισηγητή τον ίσως πιο σεβαστό άνθρωπο στην Ελλάδα στο χώρο του καφέ. Αυτό ήταν! Καινούργιοι ορίζοντες, νέα πεδία να εξερευνήσω και να γίνω καλύτερος. Ρουτίνες καθαριότητας, πάτημα, ρύθμιση μηχανής και μύλου ανά πάσα ώρα και στιγμή σύμφωνα με την ιδανική ροή και πάει λέγοντας. Μαθαίνω και σιγά σιγά latte art, αφού δεν έφτιαχνα πια αφρόγαλο, αλλά γυαλιστερή κρέμα. Χωρίς να θέλω να παινευτώ, από'κει και πέρα, όπου πήγαινα, έκανα τη διαφορά. Πολλοί μου έλεγαν ότι δε μπορούν να κρατήσουν ένα μπουφετζή του επιπέδου μου και ακόμα περισσότεροι επιχειρηματίες, δε μου έκαναν πια εμένα. Είχα πολλές απαιτήσεις τώρα που τις δημιούργησε αυτό το χάσμα γνώσης (και δεν είχα σταθεί σε ένα σεμινάριο πια). Έφαγα πολύ ανεργία λόγω του σνομπισμού αυτού. Άλλοι με χαρακτήρισαν και κωλόπαιδο γιατί είχα άποψη. Κι εγώ στη θέση τους το ίδιο θα έλεγα, απλά εγώ αν ήμουν μανάβης ή μπουζουκοντιτζέϋ, δε θα άνοιγα καφέ, αλλά αυτό το κακόμοιρο το επάγγελμα έχει τον κάθε αποτυχημένο από άλλα επαγγέλματα με δυο δραχμές στην άκρη, για επιχειρηματίες...αυτή η μάστιγα! Υπευθυνιλίκια, διευθυντιλίκια κλπ που δε με κάλυπταν, βρέθηκαν στη πορεία. Δουλειά χωρίς έργο πραγματικό, δε με συγκίνησε ποτέ.
 Ευτυχώς δεν άργησε η επαφή μου με τον speciality καφέ. Ένα αφεντικό που παρ'όλες τις μετέπειτα διαφορές μας, με έβαλε σε ένα λούκι διαφορετικό. Απλόχερος στη γνώση, όσο κουρασμένος και να ήταν, μου απαντούσε και με το παραπάνω σε ότι ρωτούσα, σε σημείο, από απλή απάντηση να εξελίσεται σε ένα μικρό σεμινάριο. Με ενθάρρυνε να πειραματίζομαι ελεύθερα στο μαγαζί του. Βιβλιογραφία που δεν υπάρχει στην Ελλάδα, ιδέες που ακόμα δεν έχω ακούσει από άλλους και γενικώς ένα ανήσυχο πνεύμα, αντίστοιχο με εμένα. Πήρα το θάρρος και δοκίμασα τη τύχη μου στους διαγωνισμούς από μόνος μου. Ήμουν σαν τη Ντόροθυ που είχε πέσει στο λάκο του λαγού. Μόλις είχα αποχαιρετήσει το Κάνσας.
 Η γνώση δε σταμάταγε ποτέ. Είχα αρχίσει να γίνομαι εξαρτημένος. Πολλοί μπαρίστι από το πρώτο μαγαζί Τρίτου Κύματος στην Ελλάδα περνούσαν είτε ως θαμώνες, είτε ως συνάδελφοι. Και δώσε συζητήσεις για το καφέ, σαν να μην υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης. Στην αρχή με είχε ξενίσει πολύ αυτό το πράγμα, να μη μιλάμε για τίποτα άλλο σαν να μην έχουμε ζωή ή κάποιο άλλο ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος έγινα και εγώ coffee-nerd! Από τότε, ξέχασα και γήπεδα (ήμουν φανατικός γηπεδικός) και πάρτυ κ όλα αυτά. Ήθελα να δω πόσο βαθιά πάει αυτή η λαγότρυπα. Και όσο βλέπω ότι δεν έχει πάτο, άλλο τόσο μου ανοίγει η όρεξη να πάω πιο βαθιά! Αυτός είναι ο κύριος λόγος που αγαπάω αυτή τη δουλειά. Όχι γιατί αγαπάω το καφέ. Αν αγάπαγα απλά το καφέ, απλά μόνο θα τον έπινα. Αγαπάω αυτή την άνευ τέλους εξέλιξη και γνώση. Που δε σταματάει να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον με κάτι καινούργιο. Είμαι στο προσκήνιο των εξελίξεων του καφέ. Ψάχνω και βρίσκω κάθετι καινούργιο και το ψάχνω όσο μπορώ. Για να μη πω σε σημείο παρεξηγήσεως όταν μιλάω τεχνικά, που πια το αποφεύγω. Κυνηγάω τη καινοτομία (αυτό που φωνάζω για τους διαγωνισμούς και τι παρουσιάζουν) και προσπαθώ να βρω το επόμενο βήμα στην εξέλιξη του καφέ.
 Πού θέλω να καταλήξω. Όσοι βλέπετε ότι είστε καλοί σε αυτή τη δουλειά, στροφάρει το μυαλό σας, είστε γρήγοροι και τακτικοί, μην αφήσετε να σας φάει η ρουτίνα της. Πίσω από τη κουρτίνα του εμπορικού καφέ με το χαμηλό ταβάνι, κρύβεται μία τεράστια πεδιάδα και πίσω της, ανεξερεύνητες πλαγιές. Ήδη πρότεινα με mail μου σε προηγούμενο ποστ σε καλούς "μπουφετζήδες", να κάνουμε μαζί αυτή τη βόλτα μέσω της δουλειάς. Ψιλοαπογοητεύτηκα να πω την αλήθεια με την ανταπόκριση. Τουλάχιστον όσοι ανταποκρίθηκαν, ήταν σοβαροί. Ίσως αποθάρρυνα τους μη σοβαρούς, που απλά είναι άνεργοι και δεν είχα σε ποσότητα την ανταπόκριση που περίμενα, αναλογικά και με την επισκεψιμότητα εδώ. Η πρόσκληση αυτή είναι πάντα ανοιχτή από μένα σε όσους θεωρούν το καφέ επάγγελμά τους, όχι σαν ένα γρήγορο μεροκάματο και θέλουν να αφοσιωθούν σε αυτό.
 Ο speciality καφές, δε χρειάζεται πωλητές με προϋπηρεσία ασφαλιστή. Πουλιέται μόνος του, όπως λένε και στο USA. Προϊόν που το χαρακτηρίζει η ποιότητα, η διαφάνεια, η ειλικρίνια και ο σεβασμός στις χώρες παραγωγής του και το περιβάλλον τους. Σχέσεις μεταξύ παραγωγού-εισαγωγέα-καβουρδιστή και μπαρίστα, βασισμένες στην εμπιστοσύνη που έχουν για το κοινό πάθος που έχει ο καθένας ξεχωσριστά για τη δουλειά του και πόσο αλληλένδετα και εξαρτημένα είναι όλα αυτά μεταξύ τους στο τελικό αποτέλεσμα του φλυτζανιού. Ακούγεται και είναι ρομαντικό. Ναι, θεωρώ τη δουλειά μου ρομαντική με ανώτερο σκοπό. Να φτιάχνω τη διάθεση του καταναλωτή, προσφέροντάς του μία προσιτή αλλά πραγματική πολυτέλεια, παράλληλα με το να χρηματοδοτείται ένας μηχανισμός που λειτουργεί στα πρότυπα του fair-trade με τελικό κερδισμένο, τους κατοίκους των χωρών παραγωγής. Απλά αν ψάξετε λίγο στο internet και δείτε τα σχολεία και τα νοσοκομεία που λειτουργούν χάρη στον καφέ, θα καταλάβετε. Υπάρχουν συνεταιρισμοί καφέ που έχουν χτίσει σαν μικρά χωριά για να μένουν οι εργαζόμενοι με τις οικογένειές τους, σπίτια, σχολεία, όλα κανονικά. Και ας μην πλουτίζω με όλο αυτό. Όταν πάω στη δουλειά μου, κάθε φορά μπαίνω με τεράστια όρεξη. Αν με δείτε κακόκεφο, είναι γιατί κάποιος κατάφερε να μου τη χαλάσει μετά. Ό,τι και να έχει γίνει σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η δουλειά με κάνει και ξεχνιέμαι και δε σκέφτομαι τίποτα άλλο, παρά μόνο πώς θα αποδώσω εγώ και οι συνάδελφοί μου καλύτερα.
 Εις το επανειδείν και ελπίζω με εξελίξεις! Να πω και καλή επιτυχία στα παιδιά που θα μας εκπροσωπίσουν στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα καφέ. Μάλλον θα ποστάρω τις μέρες εκείνες το livestream με ώρες που παίζουν οι δικοί μας. Η μόνη μου συμβουλή, είναι να ανέβουν και να το χαρούνε. Τίποτε άλλο. Τα άλλα είναι απλά λόγοι να αγχωνόμαστε χωρίς πραγματική αιτία.

ΥΓ: Πήρα την απόφαση να γράψω και μερικά τεχνικά άρθρα αλλά στα αγγλικά, στο μέλλον. Αγγλικά, γιατί άρθρο που αφορά μόνο καμιά δεκαριά άτομα στην Ελλάδα, δεν έχει νόημα στα ελληνικά. Τώρα αν αυτοί οι "10", μόνο οι 5 καταλάβουν τι γράφω στα αγγλικά, δε φταίω. Απορώ πώς έγιναν μπαρίστι, χωρίς να ξέρουν να διαβάζουν αγγλικά, καθώς ούτε βιβλιογραφία, ούτε καν άρθρα δεν υπάρχουν στα ελληνικά, προχωρημένου επιπέδου. Έτσι, γιατί χωρίς λίγη χολή, δε μπορώ.... ;)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου