Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Γιατί με πειράζει ο καφές στο στομάχι;

 Αν εξαιρέσουμε μία μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν ευαίσθητο στομάχι, στους υπόλοιπους αυτό που τους πειράζει δεν είναι ο καφές, αλλά άλλοι παράπλευροι παράγοντες όπου θα αναλύσουμε. Πώς θα καταλάβουμε όμως ότι είναι το στομάχι μας πραγματικά ευαίσθητο;
 Μερικοί πελάτες που λένε ότι τους ενοχλεί στο στομάχι ο καφές, μου παραγγέλνουν ντεκαφεϊνέ. Αυτό είναι λάθος. Τα οξέα του καφέ πειράζουν το στομάχι και όχι η καφεϊνη. Η εξαίρεση ισχύει σε μία μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν ευαισθησία στα φρούτα, τους χυμούς ή γενικότερα μία ευαισθησία σε τροφές με υψηλή περιεκτικότητα οξέων. Μιλάμε δηλαδή για πραγματικά ευαίσθητα στομάχια. Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους που δεν έχουν ευαίσθητο στομάχι, αλλά τους πειράζει; Δεν είναι ο καφές, αλλά οι ανεκπαίδευτοι "μπουφετζήδες" και επιχειρηματίες. Το αποτέλεσμα αυτού;
Σε αυτή τη φωτογραφία, αριστερά βλέπετε ένα βρώμικο portafilter χωρίς το φίλτρο (basket) και δεξιά, το ίδιο σε άριστη κατάσταση. Τα portafilter πρέπει συστηματικά κατά τη διάρκεια της μέρας να καθαρίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποβάλονται τα υπολείματα των καμμένων έλαιων του καφέ από τα μέταλλα. Και είναι συγκεκριμένος ο τρόπος, γιατί δε βγαίνουν εύκολα. Φανταστείτε τώρα, ένα εστιατόριο να μαγειρεύει όλη μέρα στα ίδια άπλυτα ταψιά! Πώς να μην σας πιάσει τουλάχιστον η κοιλιά σας; Γιατί αυτό να είναι διαφορετικό για το καφέ; Λάδια και λίπη αφήνουν τα φαγητά, λάδια και λίπη αφήνει και ο καφές (ναι, υπάρχουν και λιπίδια στο καφέ). Λυπάμαι που το λέω, αλλά 9 στα 10 μαγαζιά, δεν έχουν ιδέα από ρουτίνες καθαριότητας του εξοπλισμού καφέ. Μπορεί να έχουν καθαρούς πάγκους και ψυγεία (μια χαρά!), αλλά ο εξοπλισμός που βγαίνει το βρώσιμο προϊόν τους, είναι για να στέλνουμε το πελάτη νοσοκομείο, πολλές φορές. Φυσικά δεν είναι μόνο τα portafilter που θέλουν συστηματική καθαριότητα.
Εδώ βλέπουμε ένα μύλο. Με μία ματιά καταλαβαίνω ότι τα δοχεία είναι γεμάτα με έλαια καφέ. Αυτά μένουν πάνω στις επιφάνειες, οξυδώνονται με το καιρό με αποτέλεσμα να μυρίζουν. Έχω, άπειρες φορές, μυρίσει βρώμικους μύλους και έχω πεταχτεί πίσω από τη βρώμα. Πραγματικά σε τσούζει η μύτη. Έχω δει και φωτογραφία σε σεμινάριο, μύλου σε ελληνικό μαγαζί, όπου ο κάτω θάλαμος είχε καταπράσινη μούχλα! Πώς να μην στέλνεις κόσμο στο νοσοκομείο; Δε τελειώσαμε όμως με τους θαλάμους σχετικά με τους μύλους.
Οι περισσότεροι θα αναρωτιούνται τι είναι αυτό. Λυπάμαι πραγματικά αν βγάζετε λεφτά από το καφέ και δε γνωρίζετε τι είναι. Εδώ αλέθεται το σπυρί. Είναι τα μαχαίρια του μύλου. Τι βλέπουμε εδώ; Πούδρα καφέ, όπου σε συνδιασμό με την υγρασία των έλαιων του καφέ, έχει φτιάξει μία πολύ ωραία κρούστα. Στα περισσότερα μαγαζιά, αυτή η κρούστα δε καθαρίζεται ποτέ, γιατί δεν γνωρίζουν καν πώς αποσυναρμολογείται ο εξοπλισμός τους. Μία καθαριότητα, που αν είναι δυνατόν, πρέπει να γίνεται ακόμα και καθημερινά, με το κλείσιμο της βάρδειας Αυτά τα ελάχιστα για τους μύλους. Είπαμε και για τα portafilter, μας έμεινε η ίδια η μηχανή.


Τρομακτικές εικόνες στα μάτια μου και δυστυχώς έχω δει και πολύ χειρότερα. Τι βλέπουμε εδώ; Shower-screen. Είναι το εξωτερικό μέρος του group-head που βγαίνει το ζεστό νερό μας. Αλήθεια, έχετε τρέξει απλά νερό σε ένα λευκό φλυτζάνι από τα group-heads, να δείτε πόσο καθαρό νερό έχετε; Και φανταστείτε ότι το skower-screen είναι απλά το εξωτερικό μέρος του group-head. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και μέσα στους σωλήνες της μηχανής. Πώς καθαρίζονται οι σωλήνες; Όλα τα μέρη του εξοπλισμού μας, έχουν τις ρουτίνες καθαριότητας, που γνωρίζει ένας εκπαιδευμένος μπαρίστα. Απορία, πόσοι από το μαγαζί που είναι ο καθένας, ξέρουν να βγάζουν έστω τη σίτα; Και αν τυχόν κάποιος γνωρίζει, το κάνει για να τη καθαρίσει;
 Μετά όμως, μην αναρωτιόμαστε γιατί χαλάει η ποιότητα της πελατείας μας, ή ακόμα χειρότερα, υπάρχει μία σταθερά πτωτική πορεία στη δουλειά. Φτάνει με τη δικαιολογία της κρίσης. Η κρίση πρώτα χτυπάει, αυτούς που δεν αξίζουν. Οι τελευταίοι που θα τους αγγίξει, είναι οι πραγματικά καλοί και σωστοί επαγγελματίες και επειδή γνωρίζω, δε τους έχει αγγίξει.
 Ελπίζω μετά από αυτό το άρθρο, να μην κατηγορούμε άδικα το καφέ, λόγω παρενεργειών κακών χειρισμών του. Μιλάμε για ένα προϊόν περίπλοκο ευαίσθητο, που απαιτεί ειδική μεταχείρηση. Και φυσικά να πίνετε μόνο καλό καφέ. Το θεωρώ ως είδος πολυτελείας. Δεν είναι πρώτης ανάγκης. Απόλαυση προσφέρει. Μην τον υποτιμάμε και τον κατατάσουμε στη καθημερινή μας ρουτίνα (απλά για να πιούμε ένα φλυτζάνι καφέ) και χάνουμε όλη του τη μαγεία. Αν σας πειράζει μόνο ο καφές, ή μέχρι τώρα, δε τον θεωρείτε και τόσο απολαυστικό, δώστε του την ευκαιρία, να τον δοκιμάσετε στα ελάχιστα μαγαζιά Τρίτου Κύματος.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Send me to Australia!



Πριν συνεχίσετε την ανάγνωση, παρακαλώ κοιτάξτε αυτό το βίντεο => Καφές στην Αυστραλία

 Όταν το είδα και εγώ, μου ήρθαν ιδέες για δύο-τρία διαφορετικά άρθρα. Αποφάσισα όμως να τα συμπτύξω όλα σε ένα, γιατί όσοι ασχολούνται με αυτή τη δουλειά σοβαρά, πρέπει να τους απασχολούν τα πάντα.
 1ον. Αυστραλιανή νοοτροπία προς τον καφέ (αφορά άμεσα τους επιχειρηματίες). Δεν ξύπνησε μία μέρα ξαφνικά ο μέσος Αυστραλός και απαίτησε καλύτερο καφέ. Πραγματικοί επαγγελματίες που αγαπάνε τη δουλειά τους, έψαξαν πώς θα δώσουν κάτι καλύτερο και το κατάφεραν μέσω της εκπαίδευσης και σωστής επένδυσης. Άρα μιλάω για τη νοοτροπία του επαγγελματία και του επιχειρηματία. Επενδύσανε σε πρώτη ύλη, προσωπικό και σωστό εξοπλισμό. Όχι απαραίτητα ακριβές επενδύσεις, ίσα ίσα που στο τελικό "ταμείο" η επένδυση αυτού του είδους είναι χαμηλότερη με υψηλότερο ποσοστό απόδοσης. Πώς γίνεται αυτό; Πρώτον, δεν ξοδεύουν αλόγιστα λεφτά σε διακοσμήσεις. Αγοράζουν δικό τους εξοπλισμό και ανεξαρτητοποιούνται από εταιρίες καφέ (χρησιδάνειο), διαλέγοντας αυτά που πραγματικά χρειάζονται και όχι ό,τι υπάρχει στην αποθήκη της εταιρίας που τους δανείζει. Έτσι σταματάνε να είναι όμηροι κάποιας εταιρίας και θέτουν νέα δεδομένα διαπραγμάτευσης. Εξοπλισμό που πολύ συχνά συμπεριλαμβάνεται και καβουρδιστήρι. Τι καταφέρνουν με αυτό το τρόπο; Αγοράζουν κατευθείαν από τη "πηγή" τον ωμό καφέ τους (direct-trade), ελέγχουν τη ποιότητά του, αυτή τη φορά και δεν αναγκάζονται να πληρώνουν τα έξοδα μίας ολόκληρης εταιρίας καφέ, που μέσα στη τιμή που έχει κοστολογηθεί το προϊόν, περιλαμβάνονται έξοδά, τα οποία δεν αφορούν τα μαγαζιά (πχ. γραφεία, εγκαταστάσεις της εταιρίας καφέ, λογιστές, πωλητές, διευθυντές κλπ.). Επέλεξαν τον δρόμο της συνεχούς εκπαίδευσης και έρευνας. Στο βίντεο διαψεύδονται πολλές δικαιολογίες "μπουφετζαράδων" που δε λένε να ξεκολλήσουν από τα κουσούρια τους. Βλέπουμε το basket-filter να σκουπίζεται κάθε φορά (Nαι, κάθε φορά barista-trainer της κακιάς ώρας. Δεν είναι μόνο για τους διαγωνισμούς αυτά, όση δουλειά και να έχει, αντίθετα με ό,τι λες αραιά και πού, εκθέτοντας εμάς τους υπόλοιπους...). Βλέπουμε τον μπαρίστα, με απλό άνοιγμα και κλείσιμο του puddle να ελέγχει τις δοσολογίες. Δεν υπάρχουν κουμπιά με προγραμματισμένες δόσεις. Ο μπαρίστα έχει τον πλήρη έλεγχο και μαντέψτε, προλαβαίνει!. Οι δόσεις που χρονομέτρησα (όχι όλες) ήταν 21 δευτερόλεπτα η πιό σύντομη και 28 η πιο μεγάλη. Δεδομένου ότι χρησιμοποιούσε διαφορετικούς καφέδες (παραπάνω από ένα μύλο), έβλεπε και διαφορές στο χρώμα της εκχύλισης και τις σταματούσε σε διαφορετικά χρονικά σημεία κάθε φορά. Για τον μπαρίστα θα αναφερθώ παρακάτω. Μέσα από την έρευνα λοιπόν, ανακάλυψαν νέες τεχνικές και βελτίωσαν υπάρχουσες. Παρασκευή και καβούρδισμα, δίνοντας ένα εντελώς διαφορετικό γευστικό αποτέλεσμα. Σε μαγαζί Τρίτου Κύματος που δούλευα, όταν μου έλεγε πελάτης ότι δε πίνει καφέ και να του προτείνω κάτι άλλο, τον ρώταγα αν είχε πιεί καφέ από εμάς και ρωτούσα το λόγο που τον απέφευγε. Δύο στους τρεις τέτοιοι πελάτες περίπου, άρχισαν να πίνουν καφέ, μόνο από εκεί φυσικά. Επένδυσαν σε χρόνο και προσπάθεια (όχι χρήμα!) στο να μάθουν πραγματικά τον καφέ και πώς να τον βελτιώσουν. Δεν επαναπαύθηκαν σε "δάφνες" καλών κριτικών.  Επένδυσαν στο προσωπικό τους, έστησαν άρτια "μηχανή" παραγωγής (αναφέρομαι στο σύνολο του προσωπικού) με τον καθένα να έχει τις δικές του αρμοδιότητες και να τις γνωρίζει άριστα. Αυτή η "μηχανή" δηλαδή είναι άρτια συντονισμένη, χωρίς να σκέφτονται να κόψουν κανά μεροκάματο να γλιτώσουν κανά φράγκο. Οι πελάτες εισπράττουν όλα τα διαχειριστικά λάθη. Όταν βλέπουν μία "μηχανή" να δουλεύει άψογα, ακατάπαυστα, με "λαδωμένα και καλοσυντήρητα γρανάζια" (υπάλληλοι) χωρίς σημάδια χάους, χτίζουν εμπιστοσύνη. Αυτός είναι ο στόχος μίας επιχείρησης. Να κερδίσει την εμπιστοσύνη του καταναλωτή, για την καθημερινή εμπειρία καφέ που θέλει να έχει. Αυτό το χτίσιμο καθημερινής εμπιστοσύνης που βλέπουμε στο βίντεο, αποφέρει 40(!!!) κιλά ημερησίως, παραγωγή. Και ακούω μαγαζιά μεγαλύτερα από αυτό, κάνουν 3 κιλά την ημέρα και είναι ικανοποιημένα... Εννοείται ότι είναι ικανοποιημένα και με το προϊόν τους. Απλά, μετά στα meeting προσωπικού, τους φταίνε τα τασάκια. Βέβαια να αναφέρω ότι στην Αυστραλία, δεν υπάρχει μονή δόση και ο αλεσμένος καφές ζυγίζει 25 γραμμάρια περίπου (τριπλές στην ουσία, χρησιμοποιώντας τα γνωστά triple-baskets). Κατέληξαν σε αυτά τα γραμμάρια μετά από δική τους έρευνα, καταρρίπτοντας "νόμους" και κανόνες εταιριών καφέ. Ο δικός τους καφές δεν χρειάζετε να "κρυφτεί" σε δόσεις των 14 γραμμαρίων. Έχει να δώσει πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά και μπορεί και στέκεται περίφημα σε μεγαλύτερες εντάσεις. Καταλήγοντας για τη νοοτροπία των Αυστραλών επιχειρηματιών (και Αμερικανών αντιστοίχων), παραδέχομαι το θάρρος τους που χρηματοδότησαν κάτι τέτοιο, γιατί αποφάσισαν αυτοί να ορίσουν την αγορά και όχι η αγορά αυτούς. Δεν διάλεξαν τη πεπατημένη, καινοτόμησαν και κέρδισαν, μόνο και μόνο λόγω θάρρους, πάθους και αγάπης στον ποιοτικό και τίμιο καφέ. Αυτή τη στιγμή, αυτά τα μαγαζιά στην Αυστραλία είναι ο κανόνας των καλών καφέ και οι καταναλωτές συνειδητοποιημένοι.
 2ον. Μπαρίστα. Εδώ αρπάζω την ευκαιρία να πω την άποψή μου, ποιόν θεωρώ πραγματικά καλό μπαρίστα ή με προοπτικές να γίνει. Και αυτός που βλέπουμε στο βίντεο, θεωρώ ότι πρέπει να είναι καλός μπαρίστα, εκτός από "μηχανάκι". Αυτό πρώτα απ'όλα που κάνει, δε μπορεί να το καταφέρει ο οποιοσδήποτε. Πρέπει το μυαλό του να έχει το χάρισμα του απόλυτου συντονισμού. Όλες του οι κινήσεις είναι με πρόγραμμα, ρομπότ. Μόνο ένα shot διέκοψε κατά τη διάρκεια της εκχύλισης, γιατί κάτι δε του άρεσε προφανώς. Το πρόσεξε όμως και αυτό! Άρα και καθαρό μυαλό, διαύγεια. Νεύρο φυσικά, η νωχελικότητα είναι απαγορευτικό μειονέκτημα σε αυτή τη δουλειά. Και φυσικά, να το πω χοντροκομμένα, να είναι κωλοπετσωμένος στη δουλειά. Να έχει φάει το πόστο με το κουτάλι. Όση δουλειά και νά'χει, να είναι στο σημείο να τη θεωρεί πρόκληση και όχι πρόβλημα. Γι'αυτό θεωρώ, ότι για να γίνει κάποιος πραγματικά καλός μπαρίστα, πρέπει πρώτα να είναι έμπειρος "μπουφετζής" παραγωγής και κατά δεύτερον, να έχει ανοιχτό το μυαλό του και πάθος να μάθει κάτι παραπάνω. Όλα τα υπόλοιπα, θα τα ψάξει και θα τα βρει. Εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, ικανότητα γευσιγνωσίας και τεχνικές μπαρίστα μαθαίνονται, εφόσον υπάρχει το μεράκι και η διάθεση. Συμφωνώ δηλαδή με την άποψη ότι πρέπει να το έχει. Όσο και να διαβάσει, αν δε το έχει, εμένα προσωπικά δε μου γεμίζει το μάτι ο θεωρητικός. Ακόμα λιγότερο, ο θεωρητικός φαφλατάς που θεωρεί τον εαυτό του και τέρας παραγωγής (λες και δεν έχουμε μάτια να δούμε). Φαντάζεστε "ακαδημαϊκό" μπαρίστα να είναι σε κατάσταση πανικού; Δεν είναι και το πιο ωραίο θέαμα, αν και έχει τη πλάκα του. Άντε τώρα εσύ να κάτσεις να εκπαιδευτείς από αυτόν που είδες σε τέτοια κατάσταση. Σε τίποτα δε θα δώσεις βάση απ'ότι σου πει. Καταλήγοντας, να αναφέρω και τη καθαριότητα. Ο μπαρίστα στο βίντεο, έχει βρει συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο ανάμεσα στις δόσεις κάθε φορά, ώστε να πιάνει το πανί του και να σκουπίζει. Για μένα, είναι πολύ σημαντικό να είναι το πόστο πεντακάθαρο, γιατί από'κει βγαίνει προϊόν κατάποσης. Όχι μόνο για τους πελάτες που θα βλέπουν ένα πόστο "χειρουργείο", αλλά γιατί διευκολύνει απίστευτα τον μπαρίστα, ένα καθαρό και τακτοποιημένο πόστο. Έχει επιφάνειες και κατ'επέκταση τα ίδια του τα χέρια καθαρά και μπορεί να δουλεύει πιο ελεύθερα, έχοντας παράλληλα στο νου του, πού βρίσκεται το κάθετί, χωρίς να χάνει χρόνο ψάχνοντας.
 Δωρεές για ταξίδι στην Αυστραλία είναι ευπρόσδεκτες. Επαγγελματικές προτάσεις μετανάστευσης στην Αυστραλία, ακόμα περισσότερο! Barista heaven!

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Ώρα σποράς αποριών...


 Είχα μία ιδέα για ένα διαφορετικό άρθρο. Δε θα είναι άρθρο παροχής γνώσεων, ούτε άρθρο γκρίνιας (ξεμπέρδεψα με αυτά, στο προηγούμενο). Θα είναι άρθρο ερωτηματολόγιο. Κάποιες ερωτήσεις θα είναι εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα και κάποιες "παιδαγωγικού". Αφορά τους πάντες (επιχειρηματίες, υπάλληλους, χαρακτήρες) σε μερικά σημεία και σε ποιό εξειδικευμένους (baristi), σε άλλα. Τις απαντήσεις θα τις βρίσκει ο καθένας για τον εαυτό του. Στην ουσία, το γράφω αυτό το άρθρο, απλά για να καταλάβει ο καθένας τα κενά του, για να ψάξει ή να διορθωθεί. Αν θέλει βέβαια, γιατί κάποιοι, ήδη θεωρούν ότι ξέρουν αρκετά και κάποιοι ότι τα ξέρουν όλα. Βέβαια, υπάρχει και η κατηγορία του ""βαριέμαι" ή του δε διορθώνομαι. Ελπίζω να ξαναδιαβάσουν το άρθρο, όταν δε θα βαριούνται. Κάποιες ερωτήσεις είναι entry-level, άλλες hard-core και άλλες παγίδες (πιο πολύ για εσωτερική αναζήτηση του καθενός).
 - Ποιές είναι οι διαφορές arabica-robusta στο φλυτζάνι;
 - Γιατί εμπορικοί καφέδες χρησιμοποιούν robusta στο χαρμάνι τους;
 - Όλοι οι arabica είναι καλοί καφέδες;
 - Γνωρίζω τι είναι specialty-premium και commercial-grade;
 - Γνωρίζω τη καταγωγή του καφέ που σερβίρω; Αν όχι, πώς διασταυρώνω την premium ταμπέλα που μου πουλήσανε;
 - Μπορώ να καταλάβω αν ο καφές που πουλάω είναι πραγματικά καλός, ή δοκιμάζω τους καφέδες με ζάχαρη και γάλα;
 - Ποιά είναι τα δεδομένα του "βιογραφικού" ενός καφέ που πρέπει να δίνω σημασία για να ξέρω τι να περιμένω; Τι παίζει ρόλο στη ποιότητά του;
 - Υπάρχει robusta specialty-grade;
 - Πώς μπορώ να καταλάβω, κοιτάζοντας το σπυρί, αν είναι καλής ποιότητας καφές;
 - Μπορώ να καταλάβω από τον βαθμό καβουρδίσματος, τι καφέ να περιμένω;
 - Τι είναι roast-profile; Ξέρω σε κάθε σημείο του, τι γίνεται και πώς να κουμαντάρω το αποτέλεσμά του;
 - Τι είναι το grind-on-demand;
 - Πώς γίνεται το σωστό tamping και ποιές μικροκινήσεις μπορούν να μου το καταστρέψουν;
 - Τι είναι distribution, πότε και γιατί χρειάζεται;
 - Τι καταφέρνω πραγματικά με το flashing;
 - Υπάρχει ιδανική ροή; Αν ναι ποιά είναι αυτή; Αν όχι, ποιά θα πρέπει τότε να είναι τα κριτήριά μου, για καλό αποτέλεσμα;
 - Γνωρίζω για τις επεξεργασίες; Όχι μόνο εγκυκλοπαιδικά, αλλά και όταν κοιτάω το σπυρί, καταλαβαίνω τι κοιτάω, ή όταν δοκιμάζω διακρίνω τις διαφορές τους; Ποιές οι διαφορετικές ιδιότητες του σπυριού σε κάθε επεξεργασία; Σε καβούρδισμα και παρασκευή.
 - Μπορώ να καταλάβω από τα δεδομένα του καφέ μου, ποιό περίπου προφίλ καβουρδίσματος χρειάζεται; Γνωρίζω πρώτα απ'όλα, ποιά είναι αυτά τα δεδομένα;
 - Ξέρω να κάνω αυτοψία πράσινου σπυρού;
 - Γνωρίζω τη διαδικασία του cupping;
 - Ποιά τα κριτήριά μου, για να καταλάβω αν βρήκα το κατάλληλο roast-profile;
 - Γνωρίζω τεχνικές για να αυξήσω το σώμα του καφέ μου; Το ίδιο και για τα αρώματα.
 - Μπορώ να διαβάσω τον καφέ μου από τη κρέμα;
 - Μπορώ να διαχωρίσω στο μυαλό μου, τον όξινο καφέ από τον πικρό;
 - Τι είναι light-roast; Γιατί δε το κάνουν όλοι; Πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα; Εύκολο, δύσκολο;
 - Τι είναι το fair-trade και το direct-trade;
 - Ποιές πιστοποιήσεις έχουν πραγματικά σημασία και πώς εγκρίνονται; Είναι όλες οι πιστοποιήσεις φερέγγυες;
 - Γιατί ο 100% arabica εμπορικός καφές που αγοράζω, είναι τόσο σκούρα καβουρδισμένος;
 - Γιατί το σπυρί, αν και φρέσκο, βγάζει λάδι;
 - Υπάρχει τεχνική συσκευασίας, που σταματά όλες τις χημικές διεργασίες του σπυριού προς την οξείδωση;
 - Γιατί, ενώ έχω δοκιμάσει όλες τις παραμέτρους στη παρασκευή, δε καταφέρνω να γλυκάνω το καφέ μου;
 - Πότε ένα σπυρί, θεωρείται φρέσκο; Ως πράσινο και ως καβουρδισμένο.
 - Τι είναι επίπεδα και τι κωνικά μαχαίρια. Υπάρχει διαφορά γευστική ανάμεσα τους; Τι είναι καλύτερο; Αρνητικά και θετικά της κάθε κατηγορίας;
 - Γνωρίζω περί στοιχειωδών κριτηρίων εξοπλισμού;
 - Όταν αγοράζω εξοπλισμό, ξέρω τι τεχνικά χαρακτηριστικά έχουν πραγματικά σημασία για να προσέξω;
 - Όταν χρησιμοποιώ τη τιμή για αγορά ενός προϊόντος ως κριτήριο, βάζω μέσα και τα μετέπειτα έξοδα (βλάβες πχ); Κάνω πλάνο κοστολογίου ή απλά κοιτάω τη τιμή;
 - Ξέρω από συντήρηση, καθαριότητες και ρυθμίσεις του εξοπλισμού μου;
 - Εκπαιδεύω το προσωπικό μου ή έτσι νομίζω;
 - Τους δίνω κίνητρα;
 - Τους δίνω το καλό παράδειγμα;
 - Νιώθω πραγματικά περήφανος για το προϊόν μου ή απλά το υποστηρίζω για να μη πέσει το σπίτι και με πλακώσει;
 - Το πράσινο σπυρί specialty-grade, εξακολουθεί να θεωρείται specialty και όταν σε κάποιο σημείο του "ταξιδιού" του προς τη κούπα, έγινε ή γίνεται συνεχώς κάποιο λάθος; Ακόμα και στα δικά μας τελευταία βήματα.
 - Αυτό που δείχνω σε όσους εκπαιδεύω, πόσο καλά το γνωρίζω; Το έχω ψάξει από μόνος μου να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα ή απλά λέω ό,τι μου είπανε ή κάπου διάβασα χωρίς δικιά μου έρευνα;
 - Όταν απαντάω απορίες, γνωρίζω τις απαντήσεις που δίνω; Πόσο σίγουρος είμαι;
 - Είναι αυτή η δουλειά για μένα; Μήπως τη κάνω για τους λάθος λόγους;
 - Είμαι όντως τίμιος ή απλά έτσι λέω για να με πείσω; Οι προθέσεις μου; Κοροϊδεύω; Κοιμάμαι ήσυχος; Μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου ειλικρινή;
 - Έχω εκμεταλευτεί εμπιστοσύνες; Το έχω παίξει φιλαράκι σε κάποιον που ήθελα την εύνοιά του;
 - Όταν μου λέει κάποιος κάτι, τον πιστεύω ή έχω στο νου μου ότι λέει, ό,τι αυτός ήθελε να μάθω;
 - Πώς μπορώ να καταλάβω ότι αυτός που έχω απέναντί μου, μου λέει φούμαρα;
 - Ποιός είναι καλός μπαρίστα; Πώς θα τον καταλάβω;
 - Ο καλός μπαρίστα μπορεί να ανταπεξέλθει σε μεγάλη παραγωγή;
 - Είμαι καλός μπαρίστα;
 - Οι διαγωνισμοί τι θέλουν να δείξουν; Οι κανονισμοί αναδεικνύουν τον καλύτερο; Ποιά είναι τα κριτήρια για τον καλύτερο μπαρίστα;
 - Μήπως είναι άλλο ο καλός μπαρίστα και άλλο ο καλός θεωρητικός; Συνδιάζονται;
 - Είμαι ψώνιο; Αν ναι, έχω λόγο για να είμαι;
 - Αξίζει το κόπο να γίνω εγώ ή να κάνω το προσωπικό μου, εκπαιδευμένους μπαρίστι;
 - Αξίζει το κόπο η αναβάθμιση του καφέ μου, από εμπορικό σε specialty; Τι θυσίες πρέπει να κάνω και ποιά τα ωφέλη;
 - Έβγαλες κανά συμπέρασμα για τον εαυτό σου, μέσα από αυτό το ερωτηματολόγιο;
 - Με μισείς τώρα;
 - Αν με μισούσες ήδη, τώρα με μισείς πιό πολύ;

 Κάνω πλάκα βέβαια. Προς αποφυγή των πάντα αιωρούμενων παρεξηγήσεων, δεν υποστηρίζω ότι κατέχω τις απαντήσεις, σε όλες αυτές τις ερωτήσεις. Ίσως και το δικό μου επίπεδο, να είναι κάπου εκεί ανάμεσα, αλλά το ψάχνω. Εσύ; Ελπίζω, του χρόνου τέτοια μέρα, αυτή η σπορά να επιφέρει σοδειά!