Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Βιέννη, World Of Coffee Event (καφεδοτουρισμός 2!)


 Η Βιέννη. Όσο βλέπω πόλεις στο εξωτερικό, τόσο καταλαβαίνω γιατί είμαστε ο στόχος των μεγάλων χρηματοπιστωτικών οίκων. Δε θα ζούσα ούτε στη Βιέννη μόνιμα. Μία πόλη που προφανώς πριν 100-200 χρόνια είχε τεράστιο οικοδομικό οργασμό με σχέδιο (αντίθετα από εμάς), 6 γραμμές μετρό, τραμ σε κάθε γειτονιά, πεζοδρόμια φαρδιά και φυσικά καθαριότητα, αλλά δεν είναι Αθήνα. Για να βρεις τσιγάρα που λέει ο λόγος, πρέπει να καλύψεις απόσταση. Και φυσικά, μην έχεις την απαίτηση να θες να αγοράσεις κάτι μετά τις 7 το απόγευμα... Η πόλη (κ εννοώ πόλη, όχι άνθρωποι) πέφτει για ύπνο. Αυτά τα ελάχιστα για τη πόλη.
Το event. Δε μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε η έκθεση (ναι, είχε και έκθεση παράλληλα με το WBC). Ήταν ας πούμε το 1/6 της ελληνικής HO.RE.CA. αν υπολογίσουμε όλα της τα τμήματα. Τα περίπτερα πολύ πιο low-budget, αλλά με πιο πολύ νόημα από τα ελληνικά περίπτερα γι'αυτά που ήθελα εγώ. Συνεταιρισμοί αγροτών, coffee-hunters, cupping sessions, work-shops, ομιλίες καταξιωμένων ανθρώπων του καφέ και φυσικά εξοπλισμός που εδώ δεν πωλείται καν και μπορούσες να δοκιμάσεις. Έβγαλα και τα συμπερασματάκια μου για μερικά από αυτά και θα δώσω μια μικρή συμβουλή. Μην δίνετε και τόσο σημασία στα φοβερά καινούργια χαρακτηριστικά κάποιου καινούργιου μοντέλου. Ίσως το αντίστοιχο μοντέλο στην άλλη εταιρεία με το low-profile-marketing να τα καταφέρνει καλύτερα. Όπως είχα γράψει σε παλιότερο άρθρο (πάντα να κάνουμε blind-cupping στους καφέδες), πάντα να αγοράζουμε μετά από δοκιμή και βεβαίως να ξέρουμε από πριν τι να κοιτάξουμε πριν αγοράσουμε. Όπως πάντα, έχω προσωπικό παράδειγμα και το αναφέρω.
 Οι άνθρωποι που μίλησα στην έκθεση τώρα. Μίλησα με διάφορους. Διαγωνιζόμενους, εκθέτες και απλούς επισκέπτες. Τελικά είχα δίκιο. Έλεος με τη φράση "εδώ στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω σε σχέση με έξω". Μπορώ να σας πω ότι με εξαίρεση 3-4 συγκεκριμένες χώρες, στεκόμαστε μια χαρά από γνώσεις. Και δε μιλάω μόνο προσωπικά, γνωρίζω το επίπεδό μας. Μίλησα πχ για pressure profile με barista που μου σέρβιρε espresso με pressure profile και δε μπορούσε να μου απαντήσει σε ερωτήσεις μου, ενώ του είπα εγώ 2-3 πράγματα (άσχετα αν δουλεύει 2 χρόνια με αυτή τη μηχανή σύμφωνα με τα λεγόμενά του). Διαγωνιζόμενοι που γνωρίζουν άψογα τους κανονισμούς του WBC (καλύτερα και από κριτές) και δεν έχουν μάθει ακόμα τα στοιχειώδη για να καλιμπράρουν έναν espresso. Δε μιλάω για πιο "hard-core" γνώσεις, να κοιτάει το σπυρί, να καταλαβαίνει τι κοιτάει και τι να κάνει. Ο άνθρωπος ξέρει τους κανονισμούς και κάνει latte-art; Είναι barista! Φυσικά, ούτε καν! Αλλά έχει ενδιαφέρον και τη πλάκα του, το υφάκι των συγκεκριμένων. Αν ήξεραν πού βρίσκονται σαν επίπεδο, θα έσκυβαν το κεφάλι για κανά χρόνο ακόμα να διαβάσουν τίποτα, να πειραματιστούν και μετά θα αποφάσιζαν να ξαναδιαγωνιστούν. Να είναι καλά οι "trainer"... Σε έναν ιδανικό διαγωνισμό, θα ήθελα οι διαγωνιζόμενοι να περνάνε 2 δοκιμασίες πριν κερδίσουν το δικαίωμα συμμετοχής. Ερωτηματολόγιο για τις γνώσεις τους και δοκιμασία παραγωγής για τις ικανότητές τους. Είδα διαγωνιζόμενο στη 12άδα(!) που αν έπιανε δουλειά στο μαγαζί με τη χαμηλότερη παραγωγή που έχω δουλέψει, θα τον έπιαναν τα κλάμματα σε 4 ώρες το πολύ! Τόσο αργός! Βεβαίως είχε και αυτό τη πλάκα του.
 Και τώρα το WBC. Γευστικά πλην του πολύ καλού espresso του Στέφανου, του πολύ κακού espresso αλλά παραδόξως τέλειου signature του Mendez, δε μπορώ να μιλήσω. Θα μιλήσω σκηνικά. Η πιό εντυπωσιακή παρουσίαση, ήταν του Mendez. Hard-Rock στο full, signature με φρέσκια cascara και mucilage, χρησιμοποιώντας, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, φρέσκα κεράσια στον χειροκίνητο depulper που είχε στο τραπέζι εργασίας και ένα κοινό να έχει ξεσηκωθεί με τη μουσική, τη βοήθεια βεβαίως του αδελφού του και τον κόσμο που γνώρισε τον τελευταίο ένα χρόνο. Ε, τι; PR και groopies μόνο εδώ θα είχαμε; Περίμενα να είναι στον τελικό, αλλά όπως διαπίστωσα και μόνος μου, είχε, παραδόξως, κακό καφέ... Για τα αποτελέσματα τώρα. Είχα προβλέψει τριάδα και νικητή (έχω και μάρτυρες!).
-3η θέση ο Κόλιν. Παρουσίαση που προφανώς στήθηκε από τον Μόρισεϊ (έμοιαζε πολύ στη δικιά του παρουσίαση που κέρδισε το Παγκόσμιο, έτοιμο signature και ιρλανδέζικο χιούμορ). Στηρίχθηκε στον πολύ καλό espresso και στην ομιλία του. Ένα τραπέζι εργασίας που είχε μόνο μία πετσέτα και 2 κόλλες χαρτί... Το μόνο που έκανε ήταν να τραβήξει 6 διπλές δόσεις espresso και να φτιάξει 2 κρέμες για τα cappuccino. Α! Έκανε και το free-pouring στα cappuccino και πάλι καλά, γιατί τα signature τα έφτιαξαν οι κριτές και όπως είπε ο ίδιος αστειευόμενος, οι κριτές στην ουσία βαθμολογούσαν τον εαυτό τους και ότι δεν τον πειράζει αν έβαζαν και 6άρια....(!). Έξυπνο τρικ για το μυαλό των κριτών και φυσικά πρωτότυπο. Πιο μινιμαλιστική παρουσίαση δε νομίζω να δω.
-2η θέση ο Φαμπρίτσιο. Αν και από τη πρώτη μέρα που τον είδα, εντυπωσιάστηκα πραγματικά, εντύπωση πιο πολύ μου προξενούν οι διαφορές στη βαθμολογία που έχει ανάμεσα στους γύρους. Μπήκε στη 12άδα σαν 12ος με μόλις 2 βαθμούς διαφορά από τον 13ο. Μπήκε στην 6άδα πάλι με 2 βαθμούς διαφορά από τον 7ο και τερμάτισε 2ος συνολικά με 21 βαθμούς διαφορά από τον 3ο! Εδώ ναι, πονηρεύομαι. Αλλά για τη παρουσίασή του, επιτέλους είδα πειραματισμούς στον καφέ, ρίσκο, πρωτοτυπία και έναν barista που ξέρει για τον καφέ του, το δείχνει, το λέει και το "κάνει και πανώ" με τον τρόπο που τους έβαλε τον καθένα κριτή ξεχωριστά να πιούν τον espresso, πώς τους εξηγούσε τι θα βρουν και το γιατί θα το βρουν, μπαριστάρα! Ίσως μόνο αυτό μπορεί να δικαιολογήσει τις διαφορές στη βαθμολογία και να αιτιολογήσει ότι οι κριτές ή είχαν τρομάξει ή δεν κατάλαβαν στους πρώτους γύρους τι ήθελε να παρουσιάσει ή και τα δύο. Κάτι μου θύμισε...
-1η θέση Ραούλ. Ίσως αν μπορούσα να παίξω στοίχημα ποιός θα κερδίσει πριν δω τις παρουσιάσεις, θα έπαιζα Ραούλ. Για μένα ο καλύτερος σκηνικά. Απίστευτα καθαρό βλέμμα, χαμογελαστός, ζεστός και φιλικός, χωρίς άγχος, στεγνός(!), χωρίς τρέμουλο και με αγγλικό λόγο σαν να είναι η φυσική του γλώσσα. Τεχνικά άριστος, χρησιμοποιούσε και τα δύο του χέρια ταυτόχρονα σαν επαγγελματίας bartender χωρίς να φανεί σε κάποιο σημείο ότι βιάζεται ή να χάνει τον ρυθμό του. Αυτά τα ξέραμε. Παρουσιάστηκε όμως και πολύ καλύτερος απ'ότι πριν 2 χρόνια! Έπαιξε πολύ με το μυαλό των κριτών και προφανώς τους τρομοκράτησε. Έπαιξε με τη θερμοκρασία των ροφημάτων του, τους έβαζε να δοκιμάζουν ανά χρονικά διαστήματα και τους έλεγε τι θα βρίσκουν κάθε φορά! Πώς το έκανε αυτό; Έκανε σωστή προπόνηση και προφανώς έχει λιώσει στις γευστικές δοκιμές! Βέβαια, χωρίς έμπειρη γευστική παλέτα δε το καταφέρνεις αυτό. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η παρουσίαση, προπονήθηκε πάνω από ένα χρόνο. Το μόνο αρνητικό που είδα, ήταν το επίπεδο του latte-art του. Θα περίμενα κάτι πιο δύσκολο από τον Παγκόσμιο, αν και δε θα κέρδιζε και τίποτα βαθμολογικά. Α! Είχε και τεράστια διαφορά απο τον 2ο, 28 βαθμούς (695). Εδώ να αναφέρω ότι στον ημιτελικό η Σουζούκι (4η) σκόραρε 697, αλλά με άλλους κριτές κλπ. Επισημαίνω και πάλι ότι αναφέρομαι τι είδα εγώ και όχι τι δοκίμασαν οι κριτές.
 Τέλος λίγα λόγια για τους άλλους διαγωνισμούς. Είδα τον Σταύρο Λαμπρινίδη στον διαγωνισμό Ibrik που όπως ανακοίνωσαν, μάλλον είναι ο τελευταίος. Τερμάτισε 2ος αν και θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου να βγει πρώτος. Και τεχνικά σίγουρα θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα, αλλά υπήρχαν και θέματα διοργάνωσης που κακώς του κόψανε βαθμούς.
 Στο Brewers είδα μόνο τον Μπέργκερ, τον Αυστραλό που κέρδισε το Παγκόσμιο, και τον δικό μας Χρήστο Λουκάκη, που κατέκτησε τη 3η θέση. Ο Αυστραλός έκανε ένα απίστευτο κόλπο. Κοσκίνισε τον αλεσμένο καφέ του, ξεχωρίζοντας έτσι τα πολύ λεπτά του fines, εξαλείφοντας έτσι, το ελάχιστο φαινόμενο του over-extraction που δίνουν στη συνολική γεύση του καφέ του. Αλλά ήταν απίστευτα βαρετός.... Στο WBC πέρυσι, είχε για μένα τη καλύτερη παρουσία, αλλά στο brewers φέτος, με έκανε να βαρεθώ. Υποτονικότατος. Για τον Χρηστάρα να αναφέρω απλά ότι για μένα είχε τα καλύτερα δυνατά εργαλεία στο διαγωνισμό (ο καφές του (Panama Geisha) βγήκε ν.2 στο Best Of Panama Naturals, σωστό φίλτρο για τη συγκεκριμένη επεξεργασία (chemex) και μακάρι να είχε και αυτός κόσκινο... αστειεύομαι!). Θα μπορούσε να πάει αν όχι 1ος, 2ος τουλάχιστον. Και δε μιλάω για παρασκήνιο, αλλά τεχνικά. Άσχετο, ο διαγωνισμός αυτός αν και αναδεικνύει αυτόν το πολύ ενδιαφέρον μέθοδο παρασκευής καφέ (φίλτρου), νομίζω ότι έχει κενά όσον αφορά την εμπορικότητά του. Ή από τους κανονισμούς ή από τους διαγωνιζόμενους, γιατί ειλικρινά βαριόμουν! Τέλος, σαν διαπίστωση γενική, διακρίνω μία έλλειψη πρωτοτυπίας. Το κακό όταν προσπαθείς να αντιγράψεις κάτι, είναι να καταντήσεις καρικατούρα του πρωτότυπου. Όταν ο άλλος βάζει τον καλύτερό του εαυτό, εσύ δε μπορείς να τον συναγωνιστείς σε αυτό. Γιατί ο καλύτερος στο παιχνίδι του εαυτού του, είναι ο ίδιος. Βάζεις τη προσωπική σου σφραγίδα εκεί. Εκεί ξεχωρίζεις και διαφέρεις από τους άλλους. Αυτοί ξεχώρισαν στα δικά μου τα μάτια, όσες μέρες βρισκόμουν στη Βιέννη.
 Συνολικό συμπέρασμα; Eurovision! Αλλού είναι το νόημα.... Η κούπα του πελάτη είναι η απόλυτη αλήθεια. Αυτά προσωπικό μου ηλεκτρονικό ημερολόγιο σχετικά με τη Βιέννη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου